மன்னித்துவிடு மகாத்மா!

மகாத்மா காந்தி
(பிறப்பு: அக். 2)
(நினைவஞ்சலிக் கவிதை)

 

புயலொன்று புறப்பட்டுவந்தபோது,
ஆளுக்கொரு ஆயுதம் தூக்கி ஓடினார்கள் எதிர்க்க.
அணைகள் கட்டிப் பார்த்தார்கள்  தடுக்க.
நீ மட்டும்தான் பூவாக நின்று போராடினாய்.

அன்னியர்கூட்டம் அணு ஆயுதம் ஏந்தி நின்றபோது
நீ மட்டுமே அன்பை ஆயுதமாக ஏந்தி நின்றாய்.
முரட்டுக் கூட்டங்களுக்கு முன் நீ முன்வைத்ததெல்லாம்
முன்பு யாரும் சொல்லாத மந்திரம்.

அடக்குமுறைக் கரங்களுக்கு
அஹிம்சையைப் பரிசளித்தாய்.
விலங்கு பூட்டிய கைகளுக்கு
விருதுகள் கொடுத்தாய்.
தேசத்தைப் பிடித்தவர்களை
நேசத்தைக் கொட்டி விரட்டினாய்.
உலக வரலாற்றில் நீ மட்டுமே
புதிய பக்கத்தைப் புரட்டினாய்.

உன் நடைபாதை
எங்கள் புனிதப் பயணத்துக்கு வழிகாட்டியது.
உன் உடைபாதை
எங்கள் பொருளாதார வாழ்வுக்கு ஒளி கூட்டியது.

உன் வெள்ளைக் கதர் ஆடையை சில
கருப்பு மனிதர்கள் அணிந்திருப்பதற்காக
நாங்கள் வேதனைப்படுகிறோம் மகாத்மா.
அது மட்டுமல்ல-

எங்களை மன்னித்துவிடு.
தேசத்துக்கே ஊன்றுகோலான
உன் கைத்தடியைத் தொலைத்துவிட்டு
திண்டாடி நிற்கும் எங்களை மன்னித்துவிடு.

– ஆதலையூர் சூரியகுமார்
காண்க:
Advertisements

ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்பவள்

கவிதை
என் சின்னச் சின்ன அசைவுகளுக்குக்  கூட
ஓடி வருகிறாய் நீ.
குளிக்கச் சென்றால் நீர் பிடித்து வைக்கிறாய்.
அல்லது  நீராய் வருகிறாய்.
தலை துவட்டிவிட்டு
காய்ச்சல் தவிர்க்கிறாய்.
தலையை வாரிவிட்டு
கன்னம் கிள்ளுகிறாய்.
மின்விசிறியை சுழலவிட்டபோதும்
என் வியர்வையைத் துடைக்கிறாய்.
என் ஒற்றைப் புன்னகைக்காக
ஓராயிரம் செய்கிறாய் நீ.
உன் அன்பிற்காக ஏங்கும்
இந்த ஏழையின் சிரிப்பில்
இறைவனை நாளும் காண்கிறாய் நீ.
– ஆதலையூர் சூரியகுமார்


சிறைப்படிப்பு

கவிதை
இன்று (நவ. 14 ) குழந்தைகள் தினம்

காலை எழுந்தவுடன் டியூஷன் – பின்பு
கழுத்தை அறுக்கும் அந்த ஸ்கூல்!
மாலை வந்தவுடன் ஹோம்ஒர்க் – எனக்கு
மனதில் மகிழ்ச்சி இல்லை தாத்தா!

சிவப்பு மிஸ்ஸு வந்தா இந்தி…
கறுப்பு மிஸ்ஸு வந்தா கணக்கு!
குண்டு மிஸ்ஸு வந்தா கிள்ளு – இந்தச்
சிறையில் படிப்பெதற்குச் சொல்லு தாத்தா?

துள்ளித் திரிய வந்த என்னை -பள்ளிக்குத்
தூக்கிப் போக வருகிறாள் அன்னை!
பூட்டியிருக்கும் இந்த ‘கேட்’டைத் தாண்டி
ஓடப் போகிறேன் தாத்தா!

-ஆதலையூர் சூரியகுமார் 
(தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே- கவிதை நூலிலிருந்து; பக்: 13)  .