முருகா எனும் நாமம்!

திருமுருக கிருபானந்த வாரியார்

    “ஊரிலான் குணங் குறியிலான் செயலின் உரைக்கும்
பேரிலான் ஒரு முன்னிலான் பின்னிலான் பிறிதோர்
சாரிலான் வரல் போக்கிலான் மேலிலான் தனக்கு
நேரிலான் உயிர்க் கடவுளாய் என்னுளே நின்றான்”

என்பது கந்த புராணத் திருவாக்கு. இறைவனுக்கு ஊர், குணம், அடையாளம், செயல் பேர், காலம், பற்றுக்கோடு, போக்கு, வரவு, உயர்வு, ஒப்பு முதலிய ஒன்றும் இல்லை.

பேரும் ஊரும் இல்லாத பெருமான் ஆன்மாக்களின் பொருட்டு – ஆன்மாக்களுக்கு அருள் செய்யும் பொருட்டு பேரும் உருவும் தாங்கி வருகின்றான்.

இத்திருவருளின் இயல்பை உள்ளவாறு உணராத புலவர்கள் இறைவனுக்கு நாம ரூபம் நம்மால் கற்பிக்கப்பட்டன என்பார்கள்.

மூவாண்டுடைய சீகாழிப்பிள்ளையார் அழுதலும் அவருடைய பண்டைத் தவ வலிமையால் இறைவன் திருவுருவுடன் காட்சி தருகின்றான். வெள்ளை விடையும், பவளமலை போன்ற திருவுருவும், அருகில் மரகதக் கொடி போன்ற அம்பிகையும், பிறையணிந்த திருமுடியும், மான்மழு ஏந்திய திருக்கரங்களும், நீல கண்டமும், தோடணிந்த தாழ்செவியும், கருணை பொழியும் மலர்க் கண்களும், நீறணிந்த திருமேனியுங் கண்டு, அச்சிறியபெருந்தகையார் “தோடுடைய செவியன்” என்று பாடுகின்றார். அத்திருமேனியை மூவாண்டுக் குழந்தை கற்பனை புரியவில்லை. கண்ட காட்சியைக் கழறுகின்றது. Continue reading

Advertisements

தமிழுக்குத் தொண்டுசெய்த பிள்ளை

-இரா. நாறும்பூநாதன்

kasupillai

கா.சு.பிள்ளை

(1888 நவம்பர் 5 – 1945 ஏப்ரல் 30)

 

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றை எழுதிய முன்னோடி கா.சு.பிள்ளை என்ற தமிழறிஞர் என்று சொன்னால் பலரும் புருவத்தை உயர்த்திப் பார்ப்பார்கள். கிட்டத்தட்ட மறக்கடிக்கப்பட்ட அல்லது போதிய வெளிச்சம் விழாத தமிழறிஞர் இவர்.

திருநெல்வேலி டவுண் புட்டாரத்தி அம்மன் கோவில் பக்கம் போய்  ‘இங்கே கா.சு. பிள்ளை இருந்த வீடு எங்கே இருக்கு?’ என்று கேட்டால் ஒரு நிமிஷம் யோசித்து விட்டு,  ‘எம்.எல். பிள்ளை வீடா அந்தா இருக்கு..’ என்று சொல்லும் வயசாளிகள் இன்னும் இருக்கிறார்கள்.

‘அது என்ன எம்.எல். பிள்ளை?’  என்று நாம் கேட்டால், அதுக்கு விளக்கம் கொடுப்பார்கள்.

‘நீங்க ஊருக்கு புதுசு போல.. அவுக அப்பா காந்திமதிநாத பிள்ளையை பி.ஏ. பிள்ளைன்னு தான் சொல்லுவாங்க. அந்தக் காலத்தில் முதன் முதலில் பி.ஏ. பட்டம் வாங்கியவர். அவரோட மகன் கா.சு.பிள்ளை என்ற கா. சுப்ரமணிய பிள்ளை 1917-ஆம் வருஷத்திலேயே முதுகலை சட்டப்படிப்பில் சென்னை மாகாணத்தில் முதல் மாணவராக பாஸ் செய்தவர். அதனால், அவரை எம்.எல். பிள்ளைன்னு தான் இங்கே சொல்வாங்க’ என்று பூர்வ சரித்திரம் சொல்வதை கேட்கலாம்.

1888 நவம்பர் 5-ஆம் நாள் திருநெல்வேலியில் காந்திமதிநாத பிள்ளை – மீனாட்சியம்மை தம்பதிக்கு புதல்வராகப் பிறந்த இவர், திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தில் படித்தவர். பின்னர் ஷாஃப்டர் பள்ளியில் படித்தார். பள்ளி இடைவேளைகளில், நூலகத்தில் இருக்கும் ஆங்கில செய்தி தாள்களை வேகமாய் வாசிப்பாராம். அதில் வரும் தலையங்கங்களை மனப்பாடமாக உடன் படிக்கும் மாணவர்களிடம் பேசி காட்டுவது இவர் வழக்கமாம்.

மில்டனின்  ‘பாரடைஸ் லாஸ்ட்’ 12 பகுதிகளை பாராமல் சொல்லும் திறமை வாய்க்கப்பெற்றவர். தனது தந்தையிடம் மொழியறிவையும், செப்பறை சுவாமிகளிடம் தமிழ் இலக்கணத்தையும் கற்று தேர்ந்தார்.

1906-இல் மெட்ரிக் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று, 1908-இல் மாகாணத்தில் முதல் மாணவராக எப்.ஏ. படிப்பில் தேறினார்.

கல்லூரியில் படிக்கும் காலத்திலேயே நண்பர்களுடன் இணைந்து  ‘சைவ சித்தாந்த சங்க’த்தை உருவாக்கினார். மாணவர்களுடன் சேர்ந்து பல்வேறு ஆராய்ச்சி உரைகளை நிகழ்த்தினார்.

அக்காலத்தில், கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் தாகூர் சட்ட விரிவுரையாளர் பரிசு அமைத்திருந்தார்கள். அந்தப் பரிசைப் பெற்ற தமிழர் கா.சு.பிள்ளை மட்டுமே. சட்டக்கலை குறித்து 12 சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்த வேண்டும். கல்கத்தா பல்கலைக்கழகம் சென்று குற்றங்களின் நெறிமுறைகள் என்ற தலைப்பில் பன்னிரென்று உரைகள் நிகழ்த்தி இந்தப் பரிசினைப் பெற்றார் அவர்.

சென்னை சட்டக்கல்லூரியில் ஒன்பது ஆண்டுகாலம் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். சென்னையில் இருந்த காலத்தில், மயிலாப்பூரில் ‘திருவள்ளுவர் கழக’த்தை ஏற்படுத்தினார். பின்னர், நெல்லை திரும்பி  ‘தமிழ் இலக்கிய வரலாறு’ நூலை எழுதினார். இன்றளவும் அது மிக முக்கிய நூலாக விளங்குகிறது.

வரலாறு குறித்தும், சமயம் குறித்தும் இவர் பல நூல்கள் எழுதி இருக்கிறார். தமிழ் இலக்கியத்தின் அருமையை மேல்நாட்டவர் உணர,  ‘நீதி நெறி விளக்கம்’,  ‘புறநானூற்றுப் பாடல்கள்’  போன்றவற்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.

‘சைவ சித்தாந்தத்தின் இயற்கை தத்துவம்’,  ‘தேவாரத்தில் பழைய தெய்வ பனுவல்களிலும் இயற்கை’ என்ற தலைப்புகளில் ஆங்கில நூல்களை எழுதி இருக்கிறார்.

திருநெல்வேலி நகராட்சி உறுப்பினராக 1932 முதல் 1937 வரை பணியாற்றினார். நெல்லையப்பர் கோவில் தர்மகர்த்தாவாக இருந்தார். சமஸ்கிருதத்தில் அர்ச்சனை செய்தாலும், தேவாரம் பாடிய பிறகே பக்தர்களுக்கு திருநீறு வழங்க வேண்டும் என்ற நெறிமுறையைக் கொண்டு வந்தார். கோவிலுக்குள் எல்லா சாதியினரும் சென்று வழிபட ஏற்பாடு செய்தார்.

இவர் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராக பணிபுரிந்த காலத்தில் இவரது மாணவர்களாக இருந்தவர்கள் திராவிட இயக்கத்தைச் சேர்ந்த இரா. நெடுஞ்செழியனும், க. அன்பழகனும். திராவிட இயக்க பற்று இருந்தபோதிலும், சமய ஈடுபாட்டின் காரணமாக அவரால், அதில் தொடர்ந்து நிற்க இயலவில்லை. இலங்கைக்கு சென்று பல்வேறு சொற்பொழிவுகள் ஆற்றியுள்ளார்.

1934-இல், நெல்லையில் ‘சென்னை மாகாண தமிழ் சங்க’த்தின் முதல் மாநாட்டினை நடத்தி, தமிழின் பெருமைகளை ,தமிழரின் பெருமைகளை விளக்கும் பல்வேறு கருத்துக்களை எடுத்துரைத்தார். இன்றும் ‘மாநில தமிழ் சங்கம்’ நெல்லையில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

‘செந்தமிழ் செல்வி’  இதழில் பல ஆண்டுகள் சிறப்பாக பணியாற்றினார். அதில் இந்து மத அறநிலைய பாதுகாப்பு மசோதா குறித்து இவர் எழுதிய கட்டுரைகள் மிக முக்கிய ஆவணமாகும். இந்து மத அறநிலையத்துறை என்பதே அதன்பிறகு உருவாக்கப்பட்ட துறைதான்.

நெல்லை  ‘மணிவாசக மன்ற’த்தின் தலைவராக இருந்து  ‘மணிமாலை’ என்ற இதழை நடத்தினார்.

சிறந்த எழுத்தாளராகவும், மொழிபெயர்ப்பாளராகவும், ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எழுதுபவராகவும், சொற்பொழிவாளராகவும் திகழ்ந்த பல்கலைப்புலவர் கா.சு. பிள்ளை என்கிற கா. சுப்பிரமணிய பிள்ளை தனது

இறுதி காலத்தில், பக்கவாத நோயினால் பாதிக்கப்பட்டார்.
வீட்டு வாடகை கொடுக்கக்கூட வழியின்றி, வறுமையில் வாடியநிலையில் தனது 56-ஆவது வயதில் காலமானார்.

திருநெல்வேலியின் பெருமைக்குக் காரணமானவர்களுள் ஒருவராய்த் திகழ்ந்த தமிழறிஞர் கா.சு. பிள்ளையை இனியாவது தமிழ்கூறு நல்லுலகம் சற்றே திரும்பி பார்க்கட்டும்.

 

நன்றி:  தினமணி (05.11.2016)

.

இந்த யுகம் பாரதியின் யுகம்

– பி.ஸ்ரீ. ஆச்சார்யா

உள்ளத்தில் உண்மைஒளி உண்டாகட்டும்!தமிழ் இலக்கிய சரித்திரத்திலே ஒரு புதுயுகத்தின் ஆரம்பத்தில் தோன்றியவர் பாரதியார், ஆங்கில இலக்கியத்தின் கூட்டுறவினாலும், தேசியப் பேரியக்கத்தினாலும் இந்தியா முழுவதும் ஒரு புதிய இலக்கிய மறுமலர்ச்சி மண்டியெழுந்த காலத்தில், பாரதியார் நம் நாட்டிலே கவிதைத்துறையில் மட்டுமல்ல, பல்வேறு நவீன இலக்கியத்துறைகளிலும், அரசியல் சமூகம் முதலான துறைகளிலும் தம் உள்ளொளியாலும் எழுத்து வன்மையினாலும் வேகத்தினாலும் ஒரு பெருவழி காட்டியிருக்கிறார். இம்மறுமலர்ச்சி யுகத்தை ‘பாரதியுகம்’ என்று சிறப்பித்துப் பேசலாம்.

இவரை நாம் ‘தேசிய கவி’ என்று சிறப்பித்துப் பேசுகிறோம். இத் தேசிய கவி தமிழுக்கும், தமிழ்நாட்டுக்கும் ஒருங்கே விடுதலை தேடித் தந்தவர். இவர் பாடல்களை ‘தேச உபநிஷதம்’ என்றும், ‘அரசியல் கீதை’ என்றும் போற்றுகிறோம்.

இந்த தேச உபநிஷத்தின் புதிய சிந்தனைகளோடு பழைய, காலங்கண்ட, இந்து தத்துவத்தின் சாரமான சிந்தனைச் சுடர்களையும், தொன்று தொட்டு வரும் தமிழ் நாகரிகப் பண்பாடுகளையும் பார்க்கிறோம். அகில இந்தியாவின் ஆன்மா தமிழகத்தின் ஆன்மாவாகவும் இக்கவிஞருக்குக் காட்சி தந்தது. ஆம், தமிழ்த் தெய்வமும் பாரத அன்னையும் இவருடைய பராசக்திதானே?

இந்த தேசிய கவி – பராசக்தியின் இந்த ஆஸ்தான கவி- தமிழன்னையின் புதுமைப் புரட்சிக் கவி – வருங்காலத் தமிழக அமைப்பிற்கு வழிகாட்டும் தீர்க்கதரிசியாகவும் திகழ்கின்றார்.

வேதகாலம் தொட்டு, பக்தர்களும் சித்தர்களும் ஞானிகளும் மூழ்கித் திளைத்த ஆன்ம ஒளி கடலில் இத் தேசிய கவியும் மூழ்கித் திளைத்தவர்; எனினும் புரட்சிக் கவிஞர். வேதப் பெருமை பாடிய வாயால் ரஷ்யப் புரட்சியையும் பாராட்டி பொதுவுடைமையின் வெற்றியையும் பாடுகிறார். ஆகவே இவரது புரட்சி மனப்பான்மையில் தெய்வ பக்திக்கும் சமய ஞானத்திற்கும் அஹிம்சா தர்மத்திற்கும் இடமுண்டு. எல்லா மதங்களுக்கும் பொதுவான, சக்திமயமான, புரட்சிகரமான விளைவுகளோடு கூடிய ஞான பக்திக்கும் இடமுண்டு.

காளியும் கண்ணனும் முருகனும் அல்லாவும் கிறிஸ்துவும் ஹரிஜனங்களின் தேசமுத்துமாரியும் இவருக்கு ஒரே தெய்வத்தின் பல பெயர்களே. எத்தனையோ தெய்வ வழிபாடுகளுக்கிடையே பிற்காலத் தமிழர்கள் மறந்துவிட்ட சுதந்திர தேவிக்கு இவர் தனிச் சிங்காதனமிட்டு, பராசக்தியின் அதி முக்கிய அம்சமாகப் பாடியிருக்கிறார். சுதந்திர தேவியின் அருள் பெறாதவர்கள் பாவிகள் என்கிறார்.

‘அரசியல் சுதந்திரமற்ற பாவ பூமியில் புதிய புதிய கலைகளும் காவியங்களும் தோன்றுவதற்கு வழியில்லை, எனவே தமிழிலக்கியமும் க்ஷீணகதியுற்றுப் பாலைவனமாகிவிட்டது’ என்பதை உணர்த்தும் பாரதியார், சுதந்திர வெறி கொண்டு தமிழிலக்கியத்துக்கு புத்துயிர் அளித்தார்.

எல்லாரும் ஓர் குலம்

எல்லாரும் ஓரினம்

எல்லாரும் இந்திய மக்கள்,

எல்லாரும் ஓர் நிறை

எல்லாரும் ஓர் விலை

என்ற சுதந்திரக் கனவு நனவாகும்போது புதுமைத் தமிழிலக்கியமும் புதுமைத் தமிழகமும் உலகத்துக்கே ஒரு புதுமையாக வளர்ந்தோங்கும் என்பது திண்ணம்.

நாலு திசையும் ஸ்வாதந்தர்ய நாதம்

எழுகவே!

நரகமொத்த அடிமை வாழ்வு நைந்து

கழிகவே!

என்று பாடிய பாரதியாரின் சுதந்திர உணர்ச்சி அரசியலில் மட்டுமல்ல, சமுதாயத்திலும் புரட்சிகரமாக வெளிப்பட்டது. ஆண்களோடு பெண்களுக்கும் சரிநிகர் சமானமாக விடுதலை வேண்டியவர். பல்வேறு வகுப்பினருக்கும் – முக்கியமாக ஹரிஜனங்களுக்கு – உடனே விடுதலை வேண்டினார். வறுமையிலிருந்தும் அச்சத்திலிருந்தும் விடுதலை வேண்டினார். கருத்துச் சுதந்திரம், மத சுதந்திரம் முதலான சகல சுதந்திரங்களும் வேண்டினார்.

இவர் கவிதையை தமிழ்ப் பெருமக்களின் அழியாத அட்லாண்டிக் மகாசமுத்திரத்திலும் கரைந்து போகாத சுதந்திர மகா சாஸனம் என்று சொல்ல வேண்டும். இத்தகைய மகா சாஸனத்தை நமக்கு அளித்த பாரதியாரின் மகத்தான மனப் பண்பையும் ஆத்ம சக்தியையும் பாரதியம் எனலாம்.

ஹரிஜனங்களுக்கு ஆலயப் பிரவேசத்துடன் நம் மக்கள் இதயப் பிரவேசமும் அளிக்க வேண்டும் என்பதை வற்புறுத்தி ஹரிஜனப் பிரச்னையை முக்கியமான தேசியப் பிரச்னை ஆக்கியவர் மகாத்மா காந்தி என்பதை அறியாதார் இல்லை. ஆனால் காந்தியடிகளுக்கு முன்பே இத்துறையில் பெருவழி காட்டியவர் பாரதியார் என்பதை தமிழர்களும் நன்றாக அறிந்து கொள்ளவில்லை.

1917ஆம் ஆண்டில் பாரதியார் வெளியிட்ட ஒரு கட்டுரையில் ஹரிஜனங்களுக்கு நியாயம் செலுத்த வேண்டியது நம்முடைய முதற் கடமை என்பதை வற்புறுத்தியிருக்கிறார். பட்டணத்து ஹரிஜனங்களைக் குறித்து பாரதியார் பேசவில்லை. கிராமங்களில் உள்ள ஹரிஜனங்களையே குறிப்பிடுகிறார்.

‘அவர்களையெல்லாம் ஒன்று திரட்டு. உடனே விபூதி, நாமத்தைப் பூசு. பள்ளிக்கூடம் வைத்துக் கொடு. கிணறு வெட்டிக் கொடு… ஸமத்துவம் கொண்டாடு. நான் நெடுங்காலமாகச் சொல்லி வருகிறேன். அவர்களையெல்லாம் ஒன்று சேர்த்து இந்து தர்மத்தை நிலைக்கச் செய்யுங்கள். நம்முடைய பலத்தைச் சிதறவிடாதேயுங்கள். மடாதிபதிகளே! நாட்டுக்கோட்டைச் செட்டிமார்களே! இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் பணத்தை வாரிச் செலவிடுங்கள். இது நல்ல பயன் தரக் கூடிய கைங்கரியம். தெய்வத்தின் கருணைக்குப் பாத்திரமான கைங்கரியம்’. ‘நமக்கு மண் உழுது நெல் அறுத்துக் கொடுக்கிற ஜாதியாரை நாம் நேர்மையாய் நடத்த வேண்டாமா?’

தேசபக்தர் சிதம்பரம் பிள்ளைக்கும் கலெக்டருக்கும் சம்வாதமாக பாரதியார் ‘நந்தன் சரித்திரக் கீர்த்தனை’ மெட்டில் பாடியிருந்த பாடல்கள் பாரதியாரை ஓரளவில் கவிஞரென்று அறிமுகப்படுத்திவிட்டது. ‘செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே’, ‘வந்தே மாதரம் என்போம்’ முதலான தேசியப் பாடல்கள் ஒருபுதிய தேசிய கவிதையின் உதயத்தை அறிவித்தன. எனினும் ‘பாஞ்சாலி சபதத்’தைப் பார்த்தபோது தான், தமிழ் இலக்கிய வானத்தில் உண்மையாகவே ஒரு புதிய மேதை உதயமாகிவிட்டது தெரியவந்தது.

பாரதியார் பாரத ஜாதியை – தமிழ் ஜாதியை ஒன்றாக்க முயன்றார். அந்த முயற்சிக்கு, ஹரிஜனங்கள் மற்றவர்களோடு இரண்டறக் கலந்துவிட வேண்டும் என்று அபிப்ராயப்பட்டார். கங்கையிலே வந்துசேரும் வாய்க்கால்களெல்லாம் கங்கையாக மாறிவிடும். பாரத தேசத்தில் வந்து குடியேறி, தலைமுறை தலைமுறையாக இங்கு வாழ்பவர்களெல்லாம் நமது ஜனக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவராகின்றனர்.

பாரத பூமியிலே பிறந்து வளர்ந்து இதையே சரணாகக் கொண்ட மனிதர்களையெல்லாம் பாரத ஜாதியிலே சேர்த்துக் கணக்கிட வேண்டும் இது ஒரே ஜாதி; பிரிக்க முடியாதது; அழிவில்லாதது.

‘ஜாதி பேதங்கள் பிரயோஜனமில்லை என்று தெரிந்ததா? நல்லது, வாருங்கள் கோடிக்கணக்காக, சமத்துவ நெறியிலே பாய்ந்து விடுவோம். பழைய கட்டுகளை லட்சணக்கான மக்கள் கூடி நின்று தகர்ப்போம்! ஊண், உடை, பெண் கொடுக்கல் முதலிய விஷயங்களில் மூடத்தனமான கட்டுப்பாடுகளும் விதிகளும் தடைகளும் இருப்பதில் யாதொரு பிரயோஜனமும் கிடையாது.. சகல மனிதரும் சகோதரர். மனித வர்க்கம் ஓர் உயிர்’ இவ்வாறு முழங்குகிறது பாரதி முரசு.

பாரதியாருக்கு உண்மையான இந்தியாவும், உண்மையான தமிழ்நாடும் ஆரிய பூமியும் அல்ல; திராவிட ராஜ்யமும் அல்ல. நமது வேதம், நமது சாஸ்திரம், பாஷைகள், நமது சிற்பம், நமது சங்கீதம், நமது நாட்டியம், நமது தொழில் முறைகள், நமது கோபுரங்கள், நமது மண்டபங்கள், நமது குடிசைகள், இவை அனைத்துக்கும் பொதுப் பெயர் ஆரிய சம்பத்து.

காளிதாஸன் செய்த சாகுந்தல நாடகம், ஹிந்தி பாஷையிலே துளஸீ தாஸர் செய்திருக்கும் ராமாயணம், கம்பராமாயணம், சிலப்பதிகாரம், திருக்குறள், ஆண்டாள் திருமொழி (இவை பாரதியார் ‘காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கப் படித்த நூல்கள்’) இவை அனைத்துக்கும் பொதுப் பெயர் ஆரிய சம்பத்து. தஞ்சைப் பெரிய கோயில், திருமலை நாயக்கர் மஹால், தியாகய்யர் கீர்த்தனங்கள், எல்லோராவின் குகைக்கோயில், ஆக்ராவிலுள்ள தாஜ்மஹால், சரபசாஸ்திரியின் புல்லாங்குழல்- இவை அனைத்துக்கும் பெயர் ஆரிய சம்பத்து’ என்று முரசு கொட்டுகிறவருக்கு, ஆரியனாவது திராவிடனாவது?

இந்த மகத்தான சம்பத்தே பாரதியாரின் இந்தியா-பாரதியாரின் தமிழ் வீடு. இவ்வீட்டிலே தம்பிகளான ஹரிஜனங்களிடம் அண்ணன்மார் விசேஷ அன்பு காட்ட வேண்டும் என்பது பாரதி மதம், பாரதியம்.

‘ஒரு புதுக்கட்டுப்பாடு செய்து கொள்வோமே, அந்தக் கட்டுப்பாடு யாதெனில்- ஒருவருக்கொருவர் மனத்தாலும் தீங்கு நினைப்பதில்லை; ஒருவருக்கொருவர் பயப்படுவதில்லை.

மானிடரே! இந்த விரதம் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இது பிழைக்கும் வழி. தெருவில் நடக்கும்போதே முன்பின் தெரியாத மனிதர்கூட ஒருவருக்கொருவர் கோபம், அல்லது அவமதிப்பு, அல்லது பயத்தோடு பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். (சாதித்திமிர் உள்ள இந்துக்களும் ஹரிஜனங்களும் நடந்து கொண்ட மாதிரி இது; நிறத் திமிருடன் கூடிய வெள்ளையரும் மற்றவரும் நடந்து கொண்ட மாதிரியும் இதுதான்.)

மனிதனுக்கு மனிதன் இயற்கையில் விரோதம் என்ற நிலையில் உங்களுடைய மூடத்தனமான மனுஷ்ய நாகரிகம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. இதை மாற்றி அன்பை மூலாதாரமாக்க வேண்டும்’.

இந்தப் பாரதிவாக்கை, அரசியல் சுதந்திரம் பெற்ற தமிழர் விரைவில் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு புதுவாழ்வு, இயக்கத்திற்கு அஸ்திவாரக் கல் என்று சொல்லலாம்.

இந்த அஸ்திவாரத்திலே உறுதியான கட்டடமாக அமைய வேண்டும் நமது தமிழர் புதுவாழ்வு இயக்கம். பாரதியத்தைத் துணையாகக் கொண்டால், கட்டடத்தைப் புதுமையாகவும், பெருமையாகவும், அழகாகவும், உறுதியாகவும் கட்டி வாழலாம்.

(கனகலிங்கம் எழுதிய ‘என் குருநாதர் பாரதியார்’ என்ற நூலுக்கு பி.ஸ்ரீ. ஆச்சார்யா எழுதிய முன்னுரையிலிருந்து…)

இன்று பாரதியார் பிறந்த நாள்.

நன்றி: தினமணி (11.12.13)